Skrót do regulatorów napięćSkrót do podstawki ZIFSkrót do chipset'u 1Skrót do chipset'u 2Skrót do BIOS'uSkrót do VLBSkrót do PCISkrót do EIDESkrót do zegaraSkrót do SIMM'ówSkrót do DIMM'ówSkrót do dyskietkiSkrót do zasilania


Płyta główna.



 

 

Jest ona ważnym składnikiem komputera, na którym umieszczane i podłączane są wszelkie elementy zestawu komputerowego. Poniżej został ukazany obrazek z aktywnymi obszarami dzięki którym możesz wybrać to co cię interesuje. .

To jest aktywny obrazek
PCI

Standard PCI został zaprojektowany przez niezależne stowarzyszenie producentów sprzętu komputerowego znane pod nazwą Periphearl Component Interconnect Special Group (co można przetłumaczyć jako " grupa inicjatywna do zadań opracowania standardu połączeń urządzeń zewnętrznych " w skrócie PCI SIG 1).
Magistrala PCI umożliwia zarówno 32-jak i 64-bitową transmisję danych . Akceptowane poziomy napięć wynoszą +5 lub +3.3 wolta , tak więc standard PCI może być stosowany zarówno w klasycznym sprzęcie posługującym się sygnałami o poziomie +5 V , jak i w nowoczesnych systemach pracujących z obniżonym napięciem zasilania . Standard PCI z założenia jest systemem elastycznym , zdolnym do ewoluowania w miarę rozwoju konstrukcji sprzętu komputerowego i przenośnym , czyli możliwym do implementacji w innych systemach komputerowych.
Magistralę PCI można sobie wyobrazić jako ścieżkę przesyłu danych biegnącą równolegle do tradycyjnej magistrali ISA , EISA lub MCA . Zarówno procesor jak i pamięć RAM połączone są bezpośrednio z liniami magistrali PCI , do której z kolei poprzez specjalny układ pośredniczący (ang. PCI bridge ) dołączona jest klasyczna magistrala ISA , EISA lub MCA . Urządzenie zewnętrzne , jak karty sterowników graficznych , dyskowych , karty dźwiękowe i inne , mogą być dołączane bezpośrednio do magistrali PCI.
Aktualna specyfikacja standardu PCI dopuszcza dołączenie do niej urządzeń przez co najwyżej trzy gniazda rozszerzające. Typowa płyta główna wykorzystująca magistralę PCI będzie więc dysponowała czterema lub sześcioma gniazdami tradycyjnej magistrali ISA , EISA lub MCA , oraz dodatkowo jednym lub trzema gniazdami PCI . Ponieważ magistrala PCI prowadzona jest niejako "równolegle" do tradycyjnej magistrali zewnętrznej , możliwe jest wbudowanie jej w płytę główną o praktycznie dowolnej architekturze . Same gniazd magistrali PCI są zbliżone do gniazd używanych w standardzie MCA , nie są jednak zgodne z tym standardem.
Cenną zaletą standardu ,jest łatwość rozszerzenia magistrali z 32-bitowej do 64-bitowej. Wariant 32-bitowy dysponuje maksymalną przepustowością 132 MB na sekundę , podczas gdy w trybie 64-bitowym magistrala PCI jest w stanie transmitować do 264 megabajtów na sekundę.
VLB (Vesa Local Bus)

Standard magistrali lokalnej został opracowany przez stowarzyszenie o nazwie Video Electronics Standards Association i obecnie jest jeszcze jedną z najpopularniejszych magistral wśród użytkowników komputerów PC. Jednak magistrala PCI jest magistralą dominującą. W chwili obecnej trudno przewidzieć który standard ostatecznie zwycięży: być może żaden . Walka ta na pewno spowodowała wyparcie już takich standardów jak ISA, MCA , EISA i pojawienie się nowego rodzaju magistrali AGP.
Dopuszczalna częstotliwość zegara taktującego magistralę VL wynosi od 16 do 66 MHz , co dla większości obecnie produkowanych modeli PC zapewnia zadowalającą przepustowość . Specyfikacja standardu VL 1.0 dopuszczała częstotliwość pracy do 40 MHz , zaś w wersji 2.0 wynosi ona maksymalnie 50 MHz . Liczba urządzeń jednocześnie dołączonych do magistrali wynosi 3 dla wersji 1.0 i 10 dla 2.0 i jest niezależna od miejsca ich dołączenia ( poprzez gniazda rozszerzenia lub bezpośrednio na płycie głównej ). Maksymalna prędkość ciągłej transmisji danych wynosi 106 MB/s , zaś dla wersji 64-bitowej przewiduje się prędkość rzędu 260 MB/s .
Chociaż magistrala VL została zaprojektowana i zoptymalizowana pod kątem współpracy z procesorami rodziny Intel 86 , współpracuje ona również z innymi procesorami , co pozwala na implementowanie jej w innych systemach komputerowych . Ostatnią interesującą i użyteczną cechą magistrali VESA jest możliwość współpracy urządzeń 64-bitowych z gniazdami 32-bitowymi ( urządzenie takie transmituje wówczas dane w trybie 32-bitowym ) i odwrotnie urządzeń 32-bitowych z gniazdami 64-bitowymi ( transmisja jest oczywiście również 32-bitowa ) .
Specyfikacja standardu magistrali VL dopuszcza również 16-bitowe urządzenia peryferyjne i procesory ( jak np.: procesor 386SX , dysponujący 16-bitową magistralą danych ).
Standard VL definiuje dwa rodzaje urządzeń współpracujących z magistralą : urządzenia podporządkowane lub bierne -- target ang. local bus target , LBT ) i urządzenia nadrzędne ( czynne ) --master ( ang. local bus master, LBM ). Urządzenie typu master może dysponować własnym procesorem i jest w stanie samodzielnie realizować transfery danych z użyciem magistrali . Urządzenie bierne potrafi jedynie realizować żądania generowane przez pracujące w systemie urządzenia master . Wreszcie urządzenie master morze być podporządkowane innemu urządzeniu master. Istotną zaletą magistrali VL jest możliwość współpracy z szerokim wachlarzem oprogramowania systemowego i użytkowego.Współpraca urządzeń VL realizowana jest całkowicie na poziomie sprzętu , co zwalnia oprogramowanie systemowe i użytkowe od konieczności integracji w przesyłanie danych . Do zasilania urządzeń dołączonych do magistrali VL używane jest napięcie +5 woltów , a maksymalna obciążalność każdego gniazda rozszerzającego wynosi 2 ampery (pobór mocy do 10 watów). Specyfikacja standardu VL dopuszcza również stosowanie urządzeń o obniżonym napięciu zasilania równym 3,3 wolta , co pozwala na wykorzystanie w systemach VL najnowszej konstrukcji mikroprocesorów i innych układów scalonych . Dodatkowe złącza magistrali VL stanowią przedłużenie klasycznych gniazd ISA , EISA lub MCA znajdujących się na płycie głównej , przy czym geometria złącz w wersji 2.0 standardu pozostaje nie zmieniona .
Aby umożliwić realizację transferów 64-bitowych przewiduje się multipleksowanie sygnałów przesyłanych złączami 32-bitowymi , co pozwoli na rozszerzenie funkcjonalności złącza przy zachowaniu dotychczasowej geometrii .
Gniazdo procesora

Socket 5- w gnieździe tym możemy umieścić procesory Pentium P54C. Jeżeli mamy takie gniazdo na płycie głównej, to nie możemy zainstalować w nim procesora Pentium MMX, a jedynie Pentium MMX Overdrive.

Socket 7- gniazdo do którego możemy wstawić zarówno procesory Pentium P54C, jak i Pentium P55C (MMX), a także w większości przypadków, procesory AMD K5/K6 i Cyrix M1/M2, jednak istnienie takiej możliwości najlepiej sprawdzić w instrukcji płyty głównej.

Socket 8- gniazdo to przeznaczone jest wyłącznie dla procesorów Pentium Pro.

Slot 1- tak zwane złącze krawędziowe- nowy standard montażu procesorów na płycie głównej. Przeznaczony jest do procesora Pentium II. Po zastosowaniu odpowiedniego adaptera można również włożyć doń Pentium Pro, jednak tylko w przypadku chipsetu obsługującego ten procesor.
BIOS
BIOS jest to skrót od "Basic Input Output System"- podstawowy system Wejścia /Wyjścia. Najniższy poziom oprogramowania komputera umożliwiający działanie innych programów i operacji wykonywanych przez komputer . BIOS jest łącznikiem między sprzętem a uruchamianymi programami. Procedura BIOS-u została zapisana w pamięci stałej komputera , w odpowiednich układach scalonych , w postaci rozkazów języka maszynowego. Procedury te można odczytać ale nie można ich zmodyfikować. (Oprogramowanie przechowywane w układach scalonych nazywa się oprogramowaniem układowym, ang. firmware).

Programy znajdujące się w BIOS-ie dzielą się na dwie grupy:
-programy testująco-inicjujące pracę komputera,
-programy zawierające procedury sterujące różnymi elementami komputera, jak np.: napędami dyskowymi , urządzeniami wejścia/ wyjścia.

BIOS steruje współpracą wszystkich podstawowych funkcji komputera z systemem operacyjnym. Troszczy się między innymi o to, by sygnały wychodzące z klawiatury przetwarzane były do postaci zrozumiałej dla procesora. BIOS posiada własną, choć niewielką pamięć, w której są zapisane informacje na temat daty, czasu oraz dane na temat wszystkich urządzeń zainstalowanych w komputerze .Po uruchomieniu komputer wyświetla informacje na temat kombinacji klawiszy, za pomocą której możliwe jest wywołanie ustawień BIOS-u. Najczęściej jest to klawisz Delete lub kombinacja Ctrl + Alt + Esc. Po wejściu do BIOS-u możliwe jest dokonywanie różnych modyfikacji, na przykład takich jak skonfigurowanie nowo zainstalowanego dysku twardego. BIOS jest zasilany przez baterie. Jeżeli komputer nie jest używany przez dłuższy czas, należy włączyć go na kilka godzin, aby odpowiednio naładować baterię.
Cache
Pamięć buforowa drugiego poziomu jest instalowana na płycie głónej w sposób umożliwiający jej rozbudowę. Płyty główne wyposażane są standardowo w pewną określoną ilość pamięci cache L2. Najczęściej spotykane rozmiary to 256 KB, 512 KB, 1MB, 2MB. Najważniejsze jest aby pamięć była zainstalowana (chociaż 128 KB, a najlepiej 512 KB). W efekcie następuje ogromny wzrost wydajności komputera. Zainstalowanie kolejnych kilobajtów już nie powoduje tak radykalnych przyrostów wydajności systemu (np. rozbudowa z 256 KB do 512 KB daje wzrost wydajności rzędu 5%), także koszt rozbudowy tej pamięci może okazać się niewspółmierny do wyników jakie przez to osiągniemy. Powyższe rozważania odnoszą się do pracy pod kontrolą systemów jednowątkowych. W przypadku korzystania z Windows NT, OS/2 lub Unix'a (systemów wielozadaniowych) każdemu wątkowi przydzielony jest odpowiedni rozmiar bufora, tak więc korzystne jest posiadanie przynajmniej 512 KB cache L2.
Chipset
Chipsety są układami scalonymi stanowiącymi integralną część płyty głównej. Ich liczba może być różna i w zależności od typu waha się od jednego do kilku sztuk ( np.; SIS 5571 - pojedynczy układ, Intel 430 FX Triton - cztery układy scalone). Od strony funkcjonalnej chipset składa się z wielu modułów, których zadaniem jest integracja oraz zapewnienie współpracy poszczególnych komponentów komputera (procesora, dysków twardych, monitora, klawiatury, magistrali ISA, PCI, pamięci DRAM, SRAM i innych).

Trzon każdego chipsetu stanowi:

-kontroler CPU,
-kontroler pamięci operacyjnej RAM,
-kontroler pamięci cache,
-kontroler magistral ISA, PCI i innych.

Dodatkowo chipset może integrować następujące elementy:

-kontroler IDE, SCSI, FDD i innych,
-kontroler klawiatury (KBC), przerwań IRQ, kanałów DMA,
-układ zegara rzeczywistego (RTC),
-układy zarządzania energią (power management)- pojęcie to ogólnie określa grupę funkcji umożliwiających zarządzanie, a przede wszystkim oszczędzanie energii podczas pracy komputera. Głównym założeniem systemu jest redukcja poboru prądu przez urządzenia, które w danej chwili są wykorzystywane.
-kontroler układów wejścia / wyjścia: Centronix, RS232, USB i innych,
-kontroler takich interfejsów jak: AGP, UMA, adapterów graficznych i muzycznych.

Chipsetu nie da się wymienić na nowszy, tak jak ma to miejsce w przypadku np. procesora. Decydując się na dany model, jesteśmy całkowicie uzależnieni od jego parametrów, a jedynym sposobem wymiany jest zakup nowej płyty głównej. Konfiguracja parametrów pracy poszczególnych podzespołów wchodzących w skład chipsetu zmieniana jest poprzez BIOS i zapamiętywana w pamięci CMOS komputera. Ustawienia te możemy zweryfikować, korzystając z programu usługowego BIOS-u.
Producenci chipsetów starają się, aby jak najwięcej modułów było zawartych w jednym fizycznym układzie (chipie). Jest to jeden ze sposobów obniżenia kosztów produkcji płyt głównych, co ma bezpośredni wpływ na cenę gotowego komputera. Liczba chipsetów wchodzących w skład pełnej jednostki obsługującej komputer waha się od jednego układu do około 5-6. Poziom integracji jest ważny jedynie dla producentów płyt głównych.
Integracja podsystemów RTC (zegar) oraz KBC (kontroler klawiatury) jest zbiegiem czysto kosmetycznym i ma na celu tylko i wyłącznie zmniejszenia kosztów produkcji przy wytwarzaniu płyt głównych. Fakt, że chipset zawiera moduły RTC/KBC, może stanowić dla nas informację o tym, iż mamy do czynienia z relatywnie nowym produktem.
Producenci chipsetów dążą do jak największej integracji swoich układów oraz zwiększenia przepustowości magistral systemowych i lokalnych. Już dziś płyty główne wyposażane są w porty AGP i USB oraz zintegrowane kontrolery SCSI, a nowy chipset Intela o pseudonimie BX pracuje z częstotliwością taktowania 100 MHz.
Regulator napięcia
Minimalne napięcie oferowane przez starsze zasilacze komputerów PC wynosi 5 V. Z kolei nowoczesne procesory żądają napięć leżących w granicach 2,5 i 3,5 V. Z tego względu płyty główne starszej generacji w momencie wymiany procesora na nowszy wymagają pośredniej podstawki pod procesor, która jest wyposażona w regulator napięcia
Złącze EIDE
EIDE (Enhaced Integrated Device Equipment)- rozszerzenie standardu IDE o szybsze protokoły transmisyjne i obsługę dużych dysków (powyżej 512 MB). Określenia związane z interfejsem EIDE, zintegrowanego z każdą nowoczesną płytą główną, są nieco pogmatwane. Znani producenci dysków twardych tacy jak Western Digital (EIDE) czy Seagate lub Quantum (ATA2, ATAPI, Fast ATA) używają różnych nazw dla tych samych protokołów i funkcji.
Te odmienne określenia dla interfejsów różnią się tylko trybem transmisji danych, z których jeden wyznaczany jest przez PIO-Mode, a drugi przez DMA-Mode. ATA-3 zaś oznacza najszybszy wariant omawianego interfejsu, obejmujący również funkcję dla SMART służące do wykrywania błędów w pracy napędu.
Zegar czasu rzeczywistego
Jest to urządzenie mające na celu utrzymanie właściwej częstotliwości magistrali czyli częstotliwości, jaką procesor otrzymuje od płyty głównej. Z taką częstotliwością pracuje również pamięć robocza oraz pamięć podręczna drugiego poziomu. W przypadku komputerów z jednostką Pentium spotyka się zwykle 50 do 66, a komputery z procesorami klasy 486 pracują najczęściej przy 33MHz, rzadziej przy. Częstotliwość magistrali PCI jest w większości przypadków bezpośrednio zależna od tej częstotliwości, ponieważ często przyjmuje wartość połowy częstotliwości zewnętrznej.
Gniazdo pamięci SIMM
Jest to gniazdo w którym umieszcza się "kości" pamięci SIMM (Single-Inline Memory Module)- standard konstrukcyjny o 32 stykach; szyna danych ma szerokość zaledwie 8 bitów. Pojęcie to czasem używane jest również w odniesieniu do modułów PS/2.
Gniazdo pamięci DIMM
Jest to gniazdo w którym umieszcza się "kości" pamięci DIMM (Dual-Inline Memory Module)- moduły pamięci na karcie ze 168 stykami. Pracują z szyną adresową o szerokości 64 bitów.
Złącze napędów dyskietek
Jest to złącze mające na celu połączenie napędu dyskietek z płytą główną. W tym przypadku mogą być podłączone do jednego złącza dwa napędy stacji dysków elastycznych, co i tak w dzisiejszych czasach jest wystarczające.
Gniazdo zasilania
Jest to gniazdo poprzez które doprowadzone jest napięcie zasilające całą płytę główną i umieszczone na niej elementy. W przypadku płyt AT mamy do czynienia z gniazdem dwuwtykowym, co może doprowadzić przy błędnym ich zamocowaniu do uszkodzenia płyty. Płyty standardu ATX tej wady nie posiadają.

Inne rozwiązania
ATX
Zmiany oferowane przez normę ATX usuwają pewne niedociągnięcia dotychczasowych konstrukcji. Typowa płyta tego standardu przypomina konstrukcję Baby-AT obróconą o 90 stopni. Nowsza specyfikacja ściśle określa położenie procesora który teraz nie jest umieszczany na przeciw slotów PCI i ISA, dzięki czemu możliwy jest bezproblemowy montaż kart rozszerzeń pełnej długości.
Dodatkowo norma ATX zapewnia programową kontrolę zasilania co umożliwia automatyczne wyłączenie komputera przez system operacyjny (najczęściej po zamknięciu systemu). Zaletą jest również możliwość wykorzystania wentylatora zasilacza także do chłodzenia radiatora procesora co wydatnie zmniejsza poziom hałasu wytwarzanego przez komputer.
Nowością jest zastosowanie jednoczęściowego gniazda zasilającego. Jest to istotne ponieważ dotychczas stosowane na konstrukcjach Baby-AT dwuczęściowe złącze można było przypadkowo odwrotnie podłączyć i tym samym narazić na zniszczenie płytę główną oraz inne podłączone komponenty. Na płycie ATX umieszczono obok złączy portów I/O standardowo gniazda PS/2 dla klawiatury oraz myszki.
Należy zauważyć także, że złącza pamięci umieszczono bardziej w okolicy środka co zazwyczaj ułatwia dostęp do modułów pamięci. Modyfikacji uległo położenie zintegrowanych kontrolerów FDD i IDE, które przesunięto bardziej na zewnątrz w kierunku wnęk na napędy. Pozwala to nieco przerzedzić pajęczynę przewodów rozpiętą nad płytą. Niestety nowy standard mimo wszystkich zalet ma jedną zasadniczą wadę - płyty i obudowy zgodne ze specyfikacją ATX są wciąż droższe od typowych komponentów Baby-AT.
AGP
Po magistralach ISA i PCI nadszedł czas na nowe rozwiązanie: szybki port graficzny Accelerated Graphics Port , w skrócie AGP . Nowa szyna czyni grafikę szybszą i bardziej realistyczną a karta graficzna może użyć dowolnej ilości pamięci operacyjnej umieszczonej na płycie głównej , a niezależna szyna graficzna zapewnia bezpośredni transfer danych . Powinno to dać bardziej realistyczne i szybsze animacje trójwymiarowe w porównaniu z tym co było możliwe do tej pory . Agp
Ta pionierska technologia ma jednak pewną wadę : aby z niej skorzystać konieczna jest nowa płyta główna i karta graficzna AGP. Wcześniej programy nie mogły korzystać z tak obfitej pamięci graficznej Polepszenie jakości obrazu będzie wymagało jednak zmiany także oprogramowania ( a przynajmniej sterowników). Ponadto konieczna będzie obsługa AGP przez system operacyjny. Firma Microsoft obiecuje dopiero w następnych wersjach Windows 98 i Windows NT.
Dla wielu użytkowników jest to równoznaczne z zakupem nowego komputera . Dla twórców oprogramowania opisywany interfejs jest małą rewolucją .Tworzone obecnie grafiki trójwymiarowe zawierają wiele szczegółów i wymagają szybkich transferów . Wysłużona szyna PCI , szczególnie w wyższych rozdzielczościach, szybko dochodzi więc do granic swych możliwości . Prezentacja zaawansowanych animacji jest niemożliwa , ponieważ tekstury wypełniające obszary obrazu nie docierają wystarczająco szybko do celu .
Szyna AGP będzie taktowana zegarem 66 MHz - w porównaniu z taktem 33 MHz, stosowanym w PCI , oznacza to zwiększenie maksymalnej przepustowości do 266 MB/s. Przy użyciu techniki potokowej i trybu 2x można dojść do maksymalnej wartości 528 MB/s, co odpowiada czterokrotnej prędkości szyny PCI . Większa przepustowość przy przesyłaniu danych nie jest jedyną zaletą oferowaną przez AGP . Przykładowo , AGP ma dodatkowe linie sygnałowe do sterowania potokami . O ile w szynie PCI polecenie transmisji danych mogło być zrealizowane dopiero po zakończeniu poprzedniego transferu , AGP potrafi przyjąć zlecenia już wtedy , gdy poprzednio żądane dane są jeszcze wyszukiwane w pamięci . Najważniejszą informacją jest fakt , że AGP obsługuje wyłącznie grafikę . Cała przepustowość magistrali może być "przeznaczona" dla operacji graficznych , bez potrzeby dzielenia się z innymi urządzeniami . AGP nie jest tak uniwersalne , jak szyna PCI, dla której istnieją wszelkie karty Dlatego AGP należy widzieć raczej jako uzupełnienie niż następcę PCI.
Szyna AGP będzie wykorzystywana do bezpośredniego połączenia między pamięcią operacyjną ( RAM ) na płycie głównej a układem akceleratora na karcie graficznej . Zamiast lokalnej pamięci graficznej na karcie akcelerator będzie mógł korzystać z pamięci głównej , na przykład podczas przechowywania tekstur . Jak dotąd , muszą być one najpierw umieszczone w pamięci karty , zanim procesor graficzny ich użyje . Teraz tekstury będą pobierane bezpośrednio z pamięci głównej . Taką technikę firma Intel określa mianem " DIME " ( Direct Memory Execute ). Rozmiar pamięci RAM wykorzystywanej przez AGP jest zmienny i zależy zarówno od używanego programu, jak i od całkowitej wielkości pamięci dostępnej w komputerze. W przypadku realistycznych animacji trójwymiarowych wymagających dużej liczby tekstur , zajmowany obszar morze osiągnąć od 12 do 16 MB. W zasadzie możliwości grafiki można poprawić również poprzez odpowiednie zwiększenie pamięci karty graficznej, ale rozwiązanie to jest droższe i nie tak elastyczne jak AGP gdzie istniejąca pamięć RAM może być wykorzystywana dokładnie wedle potrzeb.
Współpraca procesora głównego (CPU), pamięci operacyjnej (RAM) i akceleratora graficznego, jak też połączenie z szyną PCI będą nadzorowane przez zestaw układów ( chipset ) na płycie głównej . Przykładowo, układy te będą zarządzać adresami w taki sposób, że wolna pamięć RAM jest widziana przez akcelerator na karcie graficznej jako jego własny obszar pamięci. Duże struktury danych, jak mapy bitowe tekstur , których typowa wielkość waha się w przedziale od 1 - 128 KB, będzie dostępne w całości. Odpowiedzialna za to część układów AGP nazywana jest GART ( Graphics Address Remapping Table ), a swoją funkcją przypomina sprzętowe stronicowanie pamięci przez procesor.
Pierwsze zestawy układów , w które można wyposażyć płyty główne AGP , pochodzą z firm INTEL i VIA . Zestaw Intel 440LX, przeznaczony dla Pentium II , działa z częstotliwością 66 MHz .Intel , łącząc Pentium II z AGP spodziewa się dodatkowych przyspieszeń dzięki tzw. Dual Independent Bus ( DIB ) . Dodatkowa szyna jest tu po prostu połączeniem w ramach jednej obudowy procesora z pamięcią podręczną drugiego poziomu. Podczas gdy jednostka zmiennoprzecinkowa procesora głównego przeprowadza obliczenia geometryczne, wymieniając dane z pamięcią podręczną , szyna AGP zaopatruje akcelerator grafiki w tekstury z pamięci głównej , która przy takiej architekturze wymienia mniej danych z procesorem.
Dla płyt głównych z Pentium odpowiednie zestawy opracowało kilku producentów z Tajwanu . Dzięki zestawowi VIA Apollo VP3 na płytach z gniazdkiem Socket 7 także procesory zgodne z Pentium mogą działać z nową szyną graficzną.
Kolory pikseli, z których tworzony jest obraz scen trójwymiarowych , mogą być jednakowe w pewnym obszarze obrazu , zmieniać się zgodnie z przyjętą metodą cieniowania lub mogą być określone za pomocą tekstur . Przy nakładaniu tekstur mamy z reguły do czynienia z wielokrotnym wykorzystaniem jednej mapy bitowej, a dla tworzonego obrazu obliczana jest odpowiednia wartość średnia. Rezultat jest zapisywany w pamięci obrazu. Przy pracochłonnym odwzorowywaniu tekstur układy graficzne AGP potrafią odwoływać się bezpośrednio do pamięci głównej ( DIME ) . Karty graficzne PCI mogą takie tekstury przechowywać jedynie w lokalnej pamięci karty graficznej . Prawdopodobnie niektóre z pierwszych kart AGP będą pracować w trybie 1 x ( patrz tabela przepustowości ) podobnie jak karty PCI , kopiując tekstury do pamięci graficznej . Taki system skorzysta tylko na większej przepustowości szyny AGP. Układy AGP, wykorzystujące DIME , pozwalają uniknąć zbędnych kopii i przesyłania danych.
AGP w żadnym wypadku nie rezygnuje całkowicie z lokalnej pamięci graficznej . Technika Direct Draw przygotowuje bufory obrazu w pamięci lokalnej . W zależności od wybranej rozdzielczości gotowe do wyświetlenia dane zajmują różny obszar pamięci. W pozostałej części pamięci lokalnej mogą być przechowywane najczęściej używane tekstury. Na temat wielkości pamięci lokalnej , zdania są podzielone. Przeważa opinia , że od 2 do 4 MB pamięci na karcie graficznej wystarcza w zupełności . Według fachowców Intela, w normalnych zastosowaniach zwiększenie wspomnianej wartości nie daje widocznej poprawy wydajności.
Z pewnością będą istniały karty dysponujące pamięcią 32 MB, które będą wykorzystywać zarówno lokalną pamięć karty graficznej , jak i dostępną dla AGP część pamięci głównej , aby trzymać w pogotowiu cały zestaw tekstur. O prawidłowe działanie technik DIME i GART zadba system operacyjny. Będzie do niego należało udostępnienie pamięci głównej dla potrzeb AGP przy jednoczesnym zapewnieniu wystarczającej pamięci dla działających aplikacji . Umożliwi to technika Direct Draw w nowej wersji Windows 98 i NT - 5,0 . Nowe wersje obu systemów operacyjnych zawierają procedury rozpoznające i inicjalizujące karty w gniazdach AGP. Zanim systemy te znajdą się na rynku , pojawi się pewna liczba prowizorycznych sterowników umożliwiających użycie pierwszych kart AGP, jednak bez wykorzystania ich pełnych możliwości .


STOPNIE PRZEPUSTOWOŚCI

AGP 1X : Sama tylko częstotliwość taktowana szyny , podwojona 66 MHz , daje dwukrotne zwiększenie przepustowości w stosunku do PCI. Należy przy tym pamiętać , że wartość ta - podobnie jak dla innych opisanych tu trybów dotyczy maksymalnych osiągów . W praktyce osiągane wartości są mniejsze.
AGP 2X : Tutaj nie tylko narastające, ale i opadające zbocze sygnału zegara 66 MHz wykorzystuje się do zapoczątkowania transferu danych. Wynik : maksymalna przepustowość 528 MB/s. W tym tempie dane są przekazywane potokowo. To, czy szybszy tryb 2x będzie obsługiwany , zależy od producenta kart graficznych .W praktyce tryb 2x nie może być dwa razy szybszy niż 1x , gdyż wartość 528 MB/s stanowi obecnie maksymalną przepustowość pamięci operacyjnej , z której korzysta także CPU.
AGP 4X : Bariera określająca maksymalny transfer do pamięci może być przełamana w trybie 4x. Warunkiem tego jest zwiększenie częstotliwości taktowania szyny AGP z 66 do 100 MHz . Teoretycznie można wtedy osiągnąć maksymalną wartość 800 MB/s . Płyty główne z częstotliwością 100 MHz będą powszechnie dostępne w 1999 roku. Korzystać będą z zestawów układów Intel 440BX ( Pentium II ) lub VIA Apollo VP4 ( Pentium ). Przy zastosowaniu dodatkowego demultipleksowania adresów i danych można oczekiwać szybkości transferu do 1 GB/s .
AGP 10X : Wielki skok do trybu 10x zapowiedziany jest dopiero na koniec roku 1999, jednak żadne szczegóły nie są znane.
USB
Na współczesnych płytach głównych zintegrowane są wszystkie standardowe interfejsy komputera, od portów szeregowych i równoległych, przez sterowniki dyskowe po USB. Usb Dwukanałowy szybki interfejs USB (Universal Serial Bus) opracowany przez firmę Intel obsługiwany jest przez wszystkie chipsety Intela od 430HX, jest również obecny w większości chipsetów konkurencyjnych. Przewidziany został do podłączania rozmaitych urządzeń (nawet do 127 urządzeń w łańcuchu) od klawiatury i myszy po drukarki i telefony. Choć jego parametry są nader atrakcyjne (szybkość transmisji ok. 12 Mbps, PnP, hot-plug, czyli możliwość dołączania i odłączania urządzeń podczas pracy systemu), USB jest wciąż bardzo rzadko używany.